نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد...نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
چه خوبه گلویم سوتکی باشد به دست کودکی بازیگوش که یکریز و پی در پی دم سخت خویش را در ان بفشارد و بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

ترانه های دیروز و امروز
ديروز باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه ............. . و اما امروز باز باران بي ترانه باز باران ,با تمام بي کسي هاي شبانه مي خورد بر مرد تنها ,مي چکد بر فرش خانه باز مي ايد صداي چک چک غم...باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟؟؟؟ نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که ان کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد کجاي ذلتش زيباست؟؟

باز شب شد چقدر تنهايم                      گفته بودي كه شبي مي آيم

باز شب شد و از پنجره ام                   همچنان راه تو را مي پايم

كنج اين پنجره ها شب همه شب             منم و گريه و هاي و هايم

پشت اين پنجره ها تا به سحر                پنجه بر پيكر شب مي سايم

نكند بيهوده عمر خود را                      پشت اين پنجره مي فرسايم

نكند بيهوده تكرار شود                        قصه ي چشم به راهي هايم

باز چون ديشب و شب هاي دگر             مي روم پنجره را بگشايم

باز شب شد شب و از پنجره ام              همچنان راه تو را مي پايم...

©اما نشانی ام را برای تو می نويسم:

©در عصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار!

©خيابان غربت را پيدا کن و

©وارد کوچه پس کوچه های تنهايي شو!

©کلبه ی غريبی ام را پيدا کن ،

©کنار بيد مجنون خزان زده

©و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام!

©در کلبه را باز کن

©و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

©حرير غمش را کنار بزن!

©مرا خواهی ديد با بغضی کویری

 ©که غرق عصاره ی انتظار                              

©پشت ديوار دردهايم نشسته ام…

آدمك آخر دنياست بخندآدمك مرگ همينجاست بخند

آن خــدايي كه بزرگش خوانـدیبه خدا مثل تو تنهاست بخنــــد

دستخطي كه تو را عاشق كرد شوخي كاغذي ماست بخنــــد

فكـر كـن فكـر تو ارزشـمند اسـت فكر كن گريه چه زيباست بخنــــد

صبح فردا به شبت نيست كه نيستتازه انگار كه فرداست  بخنــــد

راسـتي آن چـه بـه يـادت داديـمپر زدن نيست كه درجاست بخنــــد

آدمك نغمه آغاز نخوان  !!                به خدا آخر دنياست بخنــــد . . .

*****

خسته ام از این زنده بودن های بیهوده

خسته از اغوش سرد ٬از بی وفایی

من از این زندگی ها سخت بیزارم

خسته ام

خسته از دل بستن و عاشق نبودن

من مرگ را در اغوش میگیرم

من به خدا سلام میکنم...

می خوام رو سنگ قبرم این باشه
طلوعی که خیلی غم انگیز بود
قشنگ ترین خاطره ی عمرم
غروبی که خیلی دل انگیز بود

به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش

گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو

که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم

همه دم بنالم و سوزم زپشيماني خويش

من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب

غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

اشكي دگرندارم,خنديدنم به زوراست

نفرين به هرچه قسمت,چشم دلم چه كوراست

بر دل گفته بودم,دل به كسي نبندد

گوشي كه بشنودكو,اين دل چه بيشعوراست

هردم گريه كردم تاحدجان سپردن

گويي دواندارد,چشم خداچه كوراست

ازعشق نااميدم,تاكي دلم بسوزد

گويي غم توبامن,همزادوجفت وجوراست

دراسمان قلبم,ديگرستاره اي نيست

تنهادعاي اين دل, يك مرگ سوت وكوراست

برای فرار از غم غروب هنگام

دلي که در عشق است در سينه نيست

اشکي که در عشق است در چشم نيست

اميدي که در عشق است در منتظران نيست

راز عشق لذتي داردکه غم دل داند و اشک منتظر